No Seminario Menor estamos inmersos no Mes das Letras. Do 23 de abril, Día do Libro ao 17 de maio, Día das Letras Galegas, moita da actividade do Centro xira en torno ao libro, a literatura e a normalización da lingua galega nun sentido amplo. Visitas a bibliotecas, xogos de pistas literarios, exposición de libros, de fotografías, o amigo invisible, os 25 anos do Xabarín, os 40 da revista Encrucillada… E tamén, como non, afondamos na figura homenaxeada este ano co Día das Letras Galegas: Antón Fraguas.
Alba de gloria
Neste curso puidemos asistir a unha exposición sobre esta obra mestra da oratoria. A cada un de nós fóisenos entregado un exemplar, e agora chegan os comentarios.
55 mentiras sobre a lingua galega
Para entender a sociedade e a relación coa lingua é bo coñecer algúns datos. Así o fixo Esteban Mirás
1984
Unha das mellores obras de ciencia ficción e ao mesmo tempo tan actual. Luís cóntanos de qué vai.
Aquí vivió
Do intercambio de títulos entre profes e alumnos xorde esta lectura. Dona María prestoulle este libro a Xoán e cóntanos o moito que lle gustou.
One piece
Ás veces a lectura lévanos a interesarnos por cousas novas, neste caso un compañeiro noso aprendeu xaponés para poder ler na súa lingua de orixe esta serie de comics que tanto lle gustan. El mesmo nolo conta.
Día do libro
Neste 23 de abril, Día do Libro, lémbrome das palabras de García Lorca sobre a necesidade de saber, “medio pan e un libro”. Forman parte do discurso lido na inauguración da biblioteca do seu pobo natal, Fuente Vaqueros (Granada), en setembro do ano 1931.
.
Luís Seoane. Día das Artes Galegas
Este ano a Real Academia das Artes Galegas adica o Día das Artes a Luís Seoane. Ademais da súa faceta como escritor, Seoane tivo moitas outras: pintor, muralista, gravador, fundador, xunto con Díaz Pardo, do Laboratorio de formas de Galicia e Sargadelos, etc.
Como mostra da súa sensibilidade, déixovos esta peza audiovisual que o Consello da Cultura Galega realizou sobre unha das súas obras: Emigrante.
De Homero a Machado no Día da Poesía
Deixádeme que vos achegue hoxe, día da poesía, uns versos do “Poeta”, do cego de Quíos, de Homero. Son as palabras coas que Glauco, incomodado, lle replica a Diomedes no canto VI da Ilíada cando lle pregunta pola liñaxe dos homes:
οἵη περ φύλλων γενεὴ τοίη δὲ καὶ ἀνδρῶν.
φύλλα τὰ μέν τ᾽ ἄνεμος χαμάδις χέει, ἄλλα δέ θ᾽ ὕλη
τηλεθόωσα φύει, ἔαρος δ᾽ ἐπιγίγνεται ὥρη·
ὣς ἀνδρῶν γενεὴ ἣ μὲν φύει ἣ δ᾽ ἀπολήγει.
Segundo a xeración das follas, así a dos homes.
Espalla o vento as follas polo chan, e a selva,
enverdecendo, produce outras ao chegar a primavera;
da mesma sorte, unha xeración humana nace e outra fenece.
E véñenme á idea tamén aqueles versos que, moitos anos despois, escribía Antonio Machado “A un olmo seco”. Neles resoan as palabras do mestre Homero:
Al olmo seco, hendido por el rayo
y en su mitad podrido,
con las lluvias de abril y el sol de mayo,
algunas hojas verdes le han salido.
¡El olmo centenario en la colina
que lame el Duero! Un musgo amarillento
le mancha la corteza blanquecina
al tronco carcomido y polvoriento.
No será cual los álamos cantores
que guardan el camino y la ribera,
habitado de pardos ruiseñores.
Ejército de hormigas en hilera
va trepando por él, y en sus entrañas
urden sus telas grises las arañas.
Antes que te derribe, olmo del Duero,
con su hacha el leñador, y el carpintero
te convierta en melena de campana,
lanza de carro o yugo de carreta;
antes que rojo en el hogar, mañana,
ardas de alguna mísera caseta,
al borde de un camino;
antes que te descuaje un torbellino
y tronche el soplo de las sierras blancas;
antes que el río hasta la mar te empuje
por valles y barrancas,
olmo, quiero anotar en mi cartera
la gracia de tu rama verdecida.
Mi corazón espera
también, hacia la luz y hacia la vida,
otro milagro de la primavera.
Cantounas tamén Joan Manuel Serrat. E son boas para pensar como vivimos e para que vivimos.
Día Mundial da Poesía
Hoxe, 21 de marzo, celébranse o Día Mundial da Poesía e o Día Internacional dos Bosques, casualidade? Eu non o creo. Hai moito tempo, moito antes de que estas celebracións existisen, Rosalía de Castro, a nosa Rosalía, xa xuntou ambas neste poema que le Aitana Sánchez Gijón.