Categoría: Xeral

Neste proxecto puidemos ver como as historias son como cereixas nun cesto, nunca sae unha soa. Despois de estudar a obra As mil e unha noites, fixemos unha actividade sobre este libro, Se o vello Simbad volvese ás illas. É unha obra narrativa en galego, escrita por Álvaro Cunqueiro, publicada en 1961. O personaxe principal está tomado do relato Simbad o Mariño do libro As mil e unha noites pero Cunqueiro sitúao  pasando a súa vellez nunha vila mariñeira de Galicia.

No caso de Simbad, hai moitas pistas que lembran á Odisea escrita en Grecia séculos antes por Homero.  Historias enleadas como cereixas nun cesto. tamén se fixo anos despois unha adaptación teatral, dirixida por Quico Cadaval e protagonizada por un antigo alumno do nosos centro, Xosé Olveira “Pico”.

O noso proxecto deste trimestre chamábase As mil e unha noites. É o nome dunha compilación de historias e contos populares orixinarios de Oriente Medio e Asia Meridional, compilados en lingua árabe a partir do século XI (en árabe: كتاب ألف ليلة وليلة, Alf layla wa-layla^[1] ou en persa: هزار و یک شب).

Entón esta conto non ten un autor concreto, xa que é anónimo.

Esta historia trata dun reino no que un rei casaba todas as noites cunha muller distinta e ao chegar a noite matábaas.  E un día unha muller tiña que ser a esposa do rei, pero estaba moi asustada.

Entón  Sherezade tivo unha idea para evitar que todas as nenas  do reino acabasen morrendo. A moza Sherezade preséntase voluntaria para casar co monarca e utiliza a súa astucia para propoñer un pacto polo que non pode ser executada ata que non acabe de contarlle unha historia.

Esa noite o rei tivo que escoitar a historia de Sherezade, e gustoulle tanto a súa forma de contar historias que á mañá seguinte non a matou.

Na segunda noite co rei, Scheherazade contoulle outra historia ao rei, e isto pasou noite tras noite e así foi como Sheherazade salvou ás mulleres da súa cidade e a ela mesma.

Emprégase a técnica da NARRACIÓN ENMARCADA:   consiste en introducir dentro da narración principal un ou varios relatos.

O autor dese libro é Agustín Fernández Paz

Trata dunha nena chamada Branca que ten trece anos e está enferma de hepatite. Desde hai nove días está na cama e ten que gardar repouso absoluto durante cinco ou seis semanas. Unha eternidade! Encima ten que pasar o seu aniversario así, e e un aniversario importante: trece anos. Ese día regálanlle un álbum de fotos e súa nai proponlle que o complete para non se aburrir. E así, pouquiño a pouco, Branca vai lembrando distintos episodios da súa vida que nos permiten ir coñecendo como e e como foi esta rapariga de trece anos. A súa infancia, a súa forma de vivir, os problemas dos seus pais, o colexio, o seu primeiro amor, son escenas que van xurdindo grazas ao efecto evocador dunhas vellas fotografías.

Conta a historia dunha nena de 15 anos, que tivo que sufrir os desastres da 2ª Guerra Mundial.

Narra a súa vida dende que naceu ata o seu tráxico final. É moi bonito e triste, contando as atrocidades da guerra, do amor adolescente, das relacións coa familia e as consecuencias do encerro forzado.

Es una adaptación de la obra de William Shakespeare, de unas 60 páginas, que narra la historia de los nobles y los reyes de Dinamarca.

Va sobre que el pueblo de Dinamarca está muy apenado por la muerte del rey Hamlet, sobre todo su hijo Hamlet. De repente se le aparece el espectro de su padre y le dice que tiene que matar a su asesino, el rey Claudio, su tío.

Cualquier tiempo pasado fue anterior es una novela histórica de Nieves Concostrina.

Es una obra sobre la historia de España y Europa. Es muy interesante y adictiva, contando diferentes anécdotas del mundo de una manera única y inspiradora.

Son varios capítulos contando historias de cientos de años de diferencia, como el de los nazis en Canarias o las momias egipcias.

”Harry Potter” é unha saga de libros escritos pola escritora J.K Rowling. Harry é un neno orfo que é mago, o neno pensaba que os seus pais morreran nun accidente de trafico pero aos 13 anos chegoulle una carta de howards, que lle cambiaría a vida. ¿Descubrirá todo o que le ocultaran? ¿Saberé quen son seus pais?

El Príncipe es uno de los tratados políticos escritos por Maquiavelo a lo largo de su vida.

Al principio del libro, Maquiavelo señala que El Príncipe es una guía para los que vayan a ser gobernantes de monarquías, o como se menciona en el libro más precisamente, principados.

En él, se van desarrollando consejos y formas de gobierno con el fin de aconsejar a los descendientes de la familia Medici de Florencia, poniendo ejemplos de triunfos o fracasos de otras de las grandes familias de la Italia renacentista como los Sforza de Milán.

Este es el libro de donde surge el adjetivo “maquiavélico” con el fin peyorativo que se le atribuye a día de hoy, a pesar de que en ninguna línea del libro aparece la frase que corrientemente define el término; “el fin justifica los medios”.

Sin embargo sí que se pueden sacar enseñanzas que sin duda alguna podría decirse que nos son aplicadas a nosotros. La más llamativa es la cuestión que el autor presenta respecto a la voluntad del pueblo. ¿Es mejor ser temido o amado? Se cuestiona Maquiavelo, a lo que se responde a sí mismo comentando: el amor viene de la voluntad del pueblo, mientras que el miedo viene de la voluntad del gobernante. Quizás si intentásemos buscar sentido a esta reflexión para aplicarla hoy en día, lo encontraríamos sin demasiada dificultad…

Leningrado. Decembro de 1942

Este é o contexto espazotemporal no que o autor basea a súa obra.

Un neno, Boris, será testemuña do que foi o asedio máis longo de toda a historia da humanidade, o cal se prolongou durante preto de dous anos e medio e deixou Leningrado devastado.

Na novela, expóñense temas como a crudeza da fame, a morte, a dor e a ignorancia que ten un neno nunha situación tan complexa.

No libro faise unha especial insistencia  na importancia que tivo neste contexto o “Camiño da Vida”,  unha liña de aprovisionamento que  nalgunha que outra ocasión lle salva a vida ao protagonista; así como tamén se nos presentan tintes de humanidade nun mundo deshumanizado cando o protagonista se adentra en liñas inimigas para conseguir algo de comida.

Cada 24 de outubro celébrase en todo o mundo o Día das Bibliotecas para recoñecer o  papel que cumpren como institucións esenciais para a promoción da paz e o benestar espiritual da humanidade. Escolleuse este día en recordo da destrución da Biblioteca de Sarajevo durante o conflito balcánico.

Este ano a Biblioteca Gabriel García Márquez de Barcelona foi escollida como a mellor biblioteca pública do mundo  segundo a Federación Internacional de Asociacións de Bibliotecarios e Bibliotecas. Á vista está que é unha marabilla:

https://www.thenewbarcelonapost.com/biblioteca-gabriel-garcia-marquez-sant-marti-mejor-biblioteca-publica-del-mundo/